Als je langdurig pijn hebt of lichamelijk steeds minder kunt, gebeurt er iets vreemds. Je wereld wordt langzaam kleiner.
Eerst zijn het grote dingen. Niet meer kunnen sporten. Minder werken, of niet meer zomaar ergens naartoe kunnen.
Maar daarna zijn het juist de kleine dingen die je mist. Bijvoorbeeld een stuk lopen zonder erbij na te denken. Een trap nemen, of spontaan een tripje maken.
Niet eerst hoeven bedenken: kan mijn lichaam dit vandaag wel aan?
Ik heb 6 jaar lang periodes gekend waarin ik afhankelijk was van krukken of een rolstoel. En ik heb gemerkt wat dat met je doet. Je verliest niet alleen lichamelijke mogelijkheden. Je levert stukje bij beetje ook iets van je vrijheid in.
Misschien raakt juist dát me daarom zo bij mensen die al lang pijn hebben. Ik herken het allemaal. Het aanpassen, het kleiner maken van plannen. Je gaat langzaamaan dingen normaal vinden die je diep van binnen helemaal niet normaal vindt.
En daarom heb ik moeite met de boodschap dat je je situatie maar moet accepteren.
Soms moet je omstandigheden accepteren zoals ze op dat moment zijn. Je mag erkennen dat je in een situatie bent beland die veel van je vraagt: kracht, een helder hoofd en vertrouwen in je eigen gevoel.
Maar accepteren waar je nú bent, betekent nog niet dat je moet accepteren dat het altijd zo blijft.
Dat betekent ook niet dat je moet stoppen met zoeken naar wat er nog wél kan veranderen.
Ik wil voorkomen dat pijn ook je blik op wat nog mogelijk is beperkt.
Want pijn kan je bewegingsvrijheid beperken.
Maak een afspraak voor een gratis 10 minuten oriëntatiegesprek: plan je gratis oriëntatiegesprek hier
Plan een vrijblijvend oriëntatiegesprek en ontdek wat er voor jou mogelijk is. Bel 06-34084825 voor een afspraak.
