Vrij van Pijn - Beautiful boy

Beautiful boy



Vandaag wil ik graag iets persoonlijks met je delen:

De film “Beautiful boy” die ik gisteravond zag, raakte me. De film is een waargebeurd verhaal over de drugsverslaving van een zoon (Nic) en de strijd van zijn vader om zijn zoon te beschermen.
Het is een aangrijpend drama over vernietiging, verval en van wederopstand, veerkracht en herstel. En niet in de laatste plaats over liefde, vertrouwen en kracht.
  
Gelukkig heb ik nooit te maken gehad met drugsgebruik. Het verloop van en vooral het herstelproces van de "chronische" ziekte MS (multiple sclerose) waar ik 17 jaar aan heb geleden vertoonde toch wel heel veel overeenkomsten met het verloop en de omstandigheden van de “ziekte” drugsverslaving.

In mijn situatie was er geen externe factor (van buitenaf) als de toediening van een verwoestende drug in het lichaam. MS is een auto-immuunziekte, wat betekent dat (de vernietiging) van “binnenuit” komt. Maar er is sprake van een soortgelijke kracht die specifiek te onderscheiden is.  

Ingekapseld

De vernietigende kracht van de drug “crystal meth” had een vergelijkbaar effect op het lichaam en geest van hoofdpersoon Nic als het effect van de ziekte MS op mijn lichaam en geest. Net als de verschijnselen van drugsgebruik zie je de verschijnselen van MS niet zo snel aan de buitenkant. Maar wat er van binnen gebeurt is dat je -bij drugs én MS- steeds meer gevangen raakt in je eigen lichaam. Je wordt “ingekapseld”, totdat je geen kant meer op kan, zowel fysiek als geestelijk. Je levenskracht en veerkracht raken uitgeput.   

Er ontstaan heftige emoties. Net als Nic was ik intens kwaad, zwaar teleurgesteld en enorm verdrietig. Ik was kwaad op de wereld en teleurgesteld in het leven. Dat had zijn weerslag op mijn gezondheid en op mijn omgeving. 

Ik was kwaad omdat ik me niet gehoord of gezien voelde. Ik voelde me door niemand begrepen.

Ik was ook kwaad op mezelf omdat ik voelde dat ik mensen kwetste en steeds verder van mij af duwde. Ik nam het niemand kwalijk dat ze mij links lieten liggen. Nee, ik voelde mijzelf een mislukkeling. Door de ziekte lukte het me niet meer om mijn vriendschappen in stand te houden, mijn studies af te maken en voor mezelf te zorgen.

Ik was intens verdrietig omdat ik mijn vrijheid en mijn levensgeluk door mijn vingers voelde glippen. Maar ik liet het niet merken. 



Emoties

Naar anderen deed ik als of dat allemaal niet zo was. Ik maakte me ook zorgen of anderen het zouden aankunnen om met mij om te gaan.

Ik voelde dat er van binnen “iets” zat dat me uitholde, dat me opvrat. Dat iets kan drugs zijn. Bij drugsgebruik is het gevaar dat je daar steeds meer naar verlangt. Je neemt steeds meer drugs, maar de leegte in je lichaam wordt steeds groter.


De ziekte die ik had zorgde ervoor dat ik steeds minder de beschikking had over mijn lichamelijke en geestelijke functies. Ik voelde me hulpeloos en machteloos. Bij mij veroorzaakte MS die leegte. Er was niets dat dat gat kon vullen dat in mijn lichaam steeds groter werd.

Mensen in mijn omgeving wilden me helpen. Ze vertelden me wat ik moest doen en vooral wat ik niet moest doen. Iedereen vond wat van mijn situatie maar niemand had een oplossing. Medicijnen en therapieën helpen niet. Iedereen had daar natuurlijk goede bedoelingen mee. Maar ik vertrouwde niemand meer.


Bovendien had ik het gevoel dat ik me moest gedragen zoals van mij verwacht werd. MS was immers als "ongeneeslijk" bepaald, dat moest ik dus maar accepteren. 

Mijn omstandigheden en gedrag waren van invloed. Mijn moeder was intens verdrietig. Mijn broer verdween uit beeld. Mijn vader (die specialist is geweest in het ziekenhuis waar ik zes keer opgenomen ben geweest) had vanaf het begin al afstand genomen. Hij kon er ook niet mee omgaan. Dit was allemaal zwaar voor mij.

Wanhoop

De invloed van familieomstandigheden en relaties kwam één op één terug in de film "Beautiful Boy". Drugs en MS vernietigen niet alleen een mensenlichaam en daarmee een mensenleven, maar hebben ook een vernietigende werking op de relaties en de omgeving van de patiënt.   

In de film leefde ik mee met de wanhopige pogingen van beide ouders en vrienden van Nic om hem te helpen, te troosten, moed in te spreken, en om nieuwe oplossingen aan te dragen. In mijn geval waren dat mijn moeder en vriend(inn)en als Boris, Hester, Marianne en Anke. 



Transformatie

Met Nic ging het niet goed. Zolang hij hulp kreeg bleef hij drugs gebruiken. Op het einde hadden alle mensen en hulpverleners van Nic het opgegeven. Het hielp toch allemaal niets. Zijn vriendin die ook drugs gebruikte had het zelfs niet overleefd.

De belangrijkste boodschap van de film is dat de persoon met de verslaving of ziekte (welke ziekte dan ook) er zélf voor moet kiezen om geholpen te worden. Want hij is de enige die kan kiezen voor een omslag in zijn leven en zijn gezondheid.

Zolang je het idee hebt dat je iets “moet”, van ouders, van je partner, van vrienden, van de dokter, of van wie dan ook, zal er niet zoveel veranderen. Pas als er geen hulp meer lijkt te zijn ben je in staat innerlijke hulpbronnen en je persoonlijke kracht in te schakelen voor wezenlijke verandering.

Nic werd met zichzelf geconfronteerd. Niemand wilde hem meer helpen, dus hij moest het nu helemaal zelf opknappen. Dáár vond de echte transformatie van Nic plaats. Pas toen hij zelf de beslissing nam om te kiezen voor het leven en ervoor te vechten veranderde alles. Vóór die tijd wilden anderen dat hij naar afkick-klinieken ging en ontwenningsprogramma’s volgde. Zelf wilde hij dat niet. De drugs hadden volledige controle over hem. 

Toen hij op zijn dieptepunt was (hij lag zo goed als dood op straat) vond hij, diep van binnen, de kracht om te vechten en op te staan. Met het beetje levenskracht dat hij nog had besliste Nic dat de drugs hem niet meer de baas zouden zijn en hem gevangen zouden houden. Hij koos voor het leven, nam de controle over zijn gezondheid weer terug en stond weer op. Letterlijk.

De regie

Ik herkende mezelf in zijn situatie. Vóórdat ik MS kreeg op mijn 20e leefde ik ook als een flierefluiter. Er werd voor mij gezorgd. Ik liet mijn levensweg, mijn geluk en welzijn door anderen bepalen. Dat vond ik vanzelfsprekend. Ik hoefde alleen maar achterover te leunen. 

De echte verandering bij Nic vond pas plaats toen HIJ het heft weer in handen nam en zelf besloot wat hij nodig had. En dát is het belangrijkste dat ik herkende in de omslag die ik had gemaakt in mijn herstelproces. 

Want als je je richt op oplossingen in plaats van de ziekte stopt het gevecht. Het gevecht tegen de ziekte en het gevecht met jezelf. 




--------------------------------


Misschien herken je ook een stukje van jezelf in dit verhaal. Misschien vind je het tijd voor verandering. Als je het tijd vindt om het heft weer in handen te nemen en je levenskracht terug te vinden maak dan een afspraak. We bespreken dan je ziekte- en gezondheidsverleden en de mogelijkheden voor behandeling. Op basis van het onderzoek in de intake kan ik je precies vertellen wat ik voor je kan doen en hoe we je herstel gaan aanpakken.


Bel even met mijn assistente Yasmine op 085-0027598. Dan plant zij een tijd voor je in.

Ik wens je goede inspiratie en levenskracht in 2020!

Vrij van Pijn

Met het behandelingsprogramma van Vrij van Pijn kun je pijn en beperkingen achter je laten en liggen een gezond lichaam en het gevoel van vrijheid waar je zo naar verlangt weer binnen handbereik.

Praktijk gegevens

Kanaalpark 157
2321 JW Leiden
085-0027598

Parkeren
Gratis voor de deur

Openbaar vervoer
5 Minuten lopen vanaf station Leiden Lammenschans

Lid van de V.I.V., reg.nr. 1907738B
AGB-code praktijk: 90-57365
AGB-code behandelaar: 90-048878

RBCZ-register als registertherapeut
BCZ® Licentienummer: 190023R

Praktijkgegevens

Kanaalpark 157
2321 JW Leiden
085-0027598

Parkeren
Gratis voor de deur

Openbaar vervoer
5 Minuten lopen vanaf station Leiden Lammenschans

Lid van de V.I.V., reg.nr. 1907738B
AGB-code praktijk: 90-57365
AGB-code behandelaar: 90-048878

RBCZ-register als registertherapeut
BCZ® Licentienummer: 190023R