Ervaringen

Iris van Diepen:
Tienjarig meisje kan weer lachen na strijd tegen dystrofie en ongeloof

Onze dochter Iris had haar middenvoetsbeentje gebroken doordat ze zich verstapte in huis Het traject wat daarna volgde is een ware hel. Als gevolg van de breuk werd Iris in het gips gezet, het begin van alle ellende…

Jeannette de Ridder:
‘Ik voel mij nu alsof er een wonder is gebeurd’

Emko Bos:
‘Van gezond naar invalide’

Ik kreeg klachten aan mijn heup, in eerste instantie met name pijn na het hardlopen. Gaandeweg ging ik ook minder goed lopen. De huisarts stuurde mij door naar de fysiotherapeut. Mijn klachten werden echter steeds erger, tot ik verschrikkelijk veel pijn had.

Mijn heup was stijf en mensen zagen aan mij dat ik niet goed liep. Na het maken van een röntgenfoto was de diagnose duidelijk: ernstige artrose in mijn heup. Het kraakbeen in mijn heupgewricht was ernstig aangetast en de arts gaf mij de boodschap mee dat het niet beter ging worden…

Mies de Blauwe:
‘Artrose en nog veel meer – na elke behandeling voelde ik me als herboren’

Vorig jaar had ik heel veel pijn. Dat kostte heel veel energie. De dokters wilden me zelfs een zwaar medicijn geven, maar dat wilde ik niet. Heel veel pijn in mijn linkerduim en elleboog. Het zitbeentje in mijn bil is versleten, spierreuma en schouders en billen. In mijn been heeft een masseur mijn achillespees verpest, waardoor ik veel beperkingen heb. Ik was dus héél moe en had heel veel pijn…

Maike Bartels:
‘Het begin’

Een paar jaar geleden liep ik langs de praktijk van Wim, toen ik een briefje op zijn raam zag hangen over “Vrij van Pijn”. Ik werkte in de thuiszorg en daar zag ik veel mensen met pijnklachten. Mijn interesse was gewekt. Wim wilde graag het gesprek met mij hierover aangaan.

In dat gesprek sprak hij ook over artrose, een aandoening die ik in mijn vingers heb. Al snel merkte ik dat ik graag zelf door Wim behandeld wilde worden. Ik voelde heel duidelijk: dit wil ik, hier word ik blij van…

Sven Spaans:
‘Afschuwelijk om je kind zoveel pijn te zien lijden’

Bij Sven werd posttraumatische dystrofie aan zijn rechtervoet en been vastgesteld. Tijdens een voetbalwedstrijd had hij zijn grote teen zwaar gekneusd. Gevolg was dat hij vanaf eind januari 4 weken lang bij ons op de bank gelegen heeft, niet heeft kunnen lopen en geen sok of schoen aan zijn voet kon velen.

Hij had aanrakings- en zenuwpijn vanaf zijn grote teen over zijn hele voet en been tot aan zijn rechterheup. Zelfs het kleinste zuchtje luchtverplaatsing was al pijnlijk voor hem…

Adri had pijn door artrose: ‘Ik kan nu weer lekker tuinieren, fietsen en werken in huis’

Ik kreeg eerst klachten in mijn gewrichten die snel verergerden. Uit bloedonderzoek bleek dat ik reumatische artritis had. Tevens had ik wisselende klachten van de schildklier, wat mijn dag- en nachtritme enorm verstoorde. Ook pakte ik snel een virus op..

Nicole: ‘Ik kan weer reizen en stedentrips maken’

Toen ik bij Wim terecht kwam was er zoveel mis bij mij, ik was toen al zeker 10 jaar ziek. Ik kreeg de ziekte van lyme na een vakantie in Italië. Ik had toen een baby’tje en een dochter van 9 jr. Ik heb 3 weken in het ziekenhuis gelegen en had heel veel ernstige complicaties..

Koos: ‘Nu fiets ik weer, zonder pijn, voorop in mijn groepje’

Als ik ´s nachts uit mijn bed kwam kraakten mijn knieën aan alle kanten. Ik had er zoveel pijn aan dat ik niet meer op mijn knieën kon zitten. Door de pijn in mijn heup kon ik slecht zitten en liep ik slecht. De pijn in mijn schouders was zo erg dat ik mijn jas niet meer kon aantrekken..

Linda (44): “Geweldig om weer een pijnvrij leven te leiden!”

Op mijn 23ste liep ik een whiplash op doordat ik in een taxi zat die frontaal op een vrachtwagen botste.

Ik ben sinds die dag nooit meer pijnvrij geweest. Sterker nog, in de loop der jaren kreeg ik er een aantal ongelukken overheen, waardoor mijn lijf steeds meer uit balans raakt. Ik had heel veel pijn: hoofdpijn, kaakpijn, nekpijn, schouderpijn, venijnige rugpijn, pijn in mijn bekken, mijn bovenbeen en mijn voet..

Nathalie (45): ‘Ik kan nu weer lopen, fietsen en dansen’

Pijn. Die was er – achteraf terugkijkend – altijd al. Zeurend maar wel constant aanwezig. In mijn heupen. Ik hield van bewegen en liep, wandelde en fietste veel. Maar in drie kwart jaar tijd, toen ik 2 tot 3 keer in de week ging hardlopen, veranderde die zeurende pijn in een pijn die me belemmerde ‘mijn ding te doen’. Tot het punt dat het zo erg werd dat ik níet meer kon hardlopen. Mijn hele lichaam reageerde, mijn benen wilden niet meer vanwege functie-uitval..

Lindi (13) – ‘Mijn onbegrepen ziekte: posttraumatische dystrofie’

Het begon allemaal toen ik 11 jaar was en in groep 8 zat.

Ik fietste met een vriendin naar huis van een ochtend school, we fietsten vlakbij elkaar en haar fietskrat kwam tegen het rekje van mijn fiets we vielen daardoor, zij en haar fiets en mijn eigen fiets kwamen op mij terecht. De trapper van mijn fiets stak in mijn knie dat deed ongelofelijk veel pijn, ik schreeuwde het uit..

Marieke (22): ‘Mijn oma maakt de afdeling weer onveilig met haar rollator’

Dit is het verhaal van Marieke, de kleindochter.

Mijn oma had al een tijd klachten. Ze had erg veel pijn in haar rug en haar linkerheup en dat liet ze ons weten ook: ze lag de hele dag te jammeren in haar bed.

Oma heeft altijd hard gewerkt en is nooit ziek geweest. Wij waren allang blij dat ze zo lang voor zichzelf heeft kunnen zorgen. Ze is 98 en zit pas 4 jaar in een verzorgingstehuis. Ze heeft het naar haar zin in het tehuis..

Hannah (65) – Artrose: ‘zo kan ik nog jaren vooruit met dansen’

Hannah is een leuke, levendige vrouw van 65. Als euritmie docente heeft zij altijd gedanst voor haar werk. Ze kwam de praktijk binnen met pijnlijke, dikke knieën door artrose. Het dansen was te zwaar voor haar geworden. Ze kon eigenlijk niet goed, of soms helemaal niet meer, werken en dat maakte haar moedeloos en verdrietig..