Lees het verhaal van Lindi die door de hel is gegaan:
Het begon allemaal toen ik 11 jaar was en in groep 8 zat.
Ik fietste met een vriendin naar huis na een ochtend school. We fietsten vlak bij elkaar en haar fietskrat kwam tegen het rekje van mijn fiets. Daardoor vielen we. Zij, haar fiets en mijn eigen fiets kwamen op mij terecht. De trapper van mijn fiets stak in mijn knie. Dat deed ongelooflijk veel pijn. Ik schreeuwde het uit. Een man die ik niet kende tilde mij op en bracht me terug naar school.
Daar kwamen meteen mijn meester en een juf naar me toe. Uiteindelijk ging ik bij een vriendinnetje achterop. Zij reed erg hard en knalde tegen een paaltje aan. Daarbij kwam ik met dezelfde knie tegen dat ijzeren paaltje.
Ik ging naar huis. Ik kon mijn knie niet bewegen, maar moest hem wel soepel houden om stijfheid te voorkomen. De volgende dag ging ik naar de huisarts en daarna naar het ziekenhuis. Er werden foto’s gemaakt, maar er was weinig te zien door het vele vocht in mijn knie. Ik kreeg een drukverband en krukken.
Na een week mocht het verband eraf en was het vocht minder. De pijn bleef echter, vooral op het bot. Na ongeveer acht weken ging het beter en had ik geen pijn meer.
Tot september. Tijdens een voetbalwedstrijd maakte ik een verkeerde beweging. Vanaf toen begon de ellende. Eerst had ik lichte pijn, maar na drie weken gingen mijn moeder en ik naar de dokter. Die wist het niet en verwees ons naar de fysiotherapeut.
Mijn knie werd steeds pijnlijker en stijver. Ik kon geen aanraking meer verdragen. Zelfs een watje deed al ondraaglijk veel pijn. De fysiotherapeut kon geen echo maken, dus moesten we terug naar de huisarts. Die stuurde me door voor een MRI-scan.
Ik moest vier weken wachten, maar door veel bellen kon ik na tien dagen terecht. De uitslag: “er is niets te zien”. Ik werd verdrietig en bang. Ik had zoveel pijn dat ik soms dacht: als dit zo doorgaat, wil ik niet meer leven. Op school gingen mijn cijfers ook achteruit.
Mijn moeder dacht aan posttraumatische dystrofie. Ik had veel symptomen die daarbij passen. Toch zei de huisarts dat ik mijn krukken moest weggooien en naar de fysiotherapeut moest gaan. Ik voelde me niet serieus genomen.
Via verschillende therapeuten kwamen we uiteindelijk bij een kinderfysiotherapeut. De behandelingen deden extreem veel pijn en hielpen niet. We bezochten ook een osteopaat, die ons adviseerde om een second opinion te vragen.
Na lang aandringen kregen we een verwijzing naar een orthopeed in Hoogeveen. Ondertussen vond mijn moeder een verhaal van een jongen met dezelfde klachten, die was geholpen bij Vrij van Pijn in Leiden door Wim Beek. Ze nam contact op en een paar dagen later konden we terecht.
Wim stelde vragen, deed onderzoek en zei dat hij me kon helpen. Dat gaf hoop. Ondertussen bezocht ik ook de orthopeed, die dacht dat ik een ‘disuse knie’ had. Dat klopte volgens ons niet.
De behandelingen in Leiden waren intens, maar na een paar keer merkte ik verbetering. Na ongeveer twee maanden kon ik weer fietsen en lopen. Ik was ontzettend blij.
Er waren ook tegenslagen. Soms werd de pijn erger en voelde ik me boos en verdrietig. Toch zette ik door. Na ongeveer vijf maanden had ik een gesprek met mijn huisarts. Ze gaf toe dat ze ernaast had gezeten en beloofde me voortaan serieus te nemen.
Niet veel later kreeg ik pijn in mijn arm. Uiteindelijk bleek dit samen te hangen met mijn eerdere klachten. Na behandeling bij Wim was ik binnen drie dagen pijnvrij.
Toen het beter ging, begon ik met sportfysiotherapie om weer vertrouwen in mijn lichaam te krijgen. Dat ging goed, al moest ik nog voorzichtig zijn.
Ik besefte hoe anders het had kunnen aflopen. Sommige mensen kiezen zelfs voor amputatie vanwege de pijn. Ik ben dankbaar dat dat mij bespaard is gebleven.
De periode daarna was zwaar. Ik moest alles nog verwerken. Ik voelde me vaak onbegrepen en verdrietig. Maar ik heb ook geleerd om anderen beter te begrijpen en te helpen.
Ik hoop dat kinderen met dezelfde klachten mijn verhaal lezen en de juiste hulp vinden. Niemand verdient deze pijn.
Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder en ik Wim hebben leren kennen. Het had heel anders kunnen lopen.
Dit was mijn verhaal.
Lindi Kraal (13 jaar)
Bel voor een afspraak voor een intake: 06-34084825
Plan een vrijblijvend oriëntatiegesprek en ontdek wat er voor jou mogelijk is. Bel 06-34084825 voor een afspraak.