De film is een waargebeurd verhaal over de drugsverslaving van een zoon (Nic) en de strijd van zijn vader om zijn zoon te redden. Het is een aangrijpend drama over vernietiging, verval, wederopstand, veerkracht en herstel. En niet in de laatste plaats over liefde en vertrouwen.
Gelukkig heb ik zelf nooit te maken gehad met drugsgebruik. Het verloop van de chronische ziekte waar ik 17 jaar aan heb geleden en het herstelproces daarna vertoonde toch veel overeenkomsten met de omstandigheden van de “ziekte” drugsverslaving.
De vernietigende kracht van de drug “crystal meth” had een vergelijkbaar effect op het lichaam en geest van hoofdpersoon Nic als het effect van de ziekte waar ik aan leed. Je ziet het niet snel aan de buitenkant, maar ik raakte steeds meer gevangen in mijn eigen lichaam. Zowel fysiek als geestelijk had ik geen veerkracht meer.
Er ontstaan heftige emoties. Net als Nic was ik intens kwaad, zwaar teleurgesteld en enorm verdrietig. Ik was kwaad op de wereld en teleurgesteld in het leven, omdat ik me niet belangrijk voelde en door niemand gezien of begrepen werd. Ik was kwaad op mezelf, voelde me een mislukkeling en had het gevoel mijn vrijheid en levensgeluk te verliezen.
Naar anderen deed ik alsof alles goed was. Ik voelde dat er van binnen “iets” zat dat me uitholde, dat me opvrat. Dat iets kan drugs zijn, of in mijn geval het wegvallen van lichamelijke functies door ziekte. Mensen wilden helpen, maar niemand had een oplossing. Medicijnen en therapieën hielpen niet. Ik vertrouwde niemand meer en volgens de reguliere geneeskunde was mijn ziekte ongeneeslijk.
Familieomstandigheden maakten het extra zwaar. Mijn moeder was intens verdrietig, mijn broer verdween uit beeld, en mijn vader had vanaf het begin afstand genomen. Dit alles was emotioneel zwaar.
De invloed van familie en relaties kwam één op één terug in de film. De ziekte vernietigt niet alleen het lichaam, maar ook de omgeving en relaties. In de film leefde ik mee met de pogingen van de ouders van Nic om hem te helpen en troosten; daar herkende ik mijn moeder in.
Nic bleef drugs gebruiken zolang hij hulp kreeg. Uiteindelijk moesten zijn ouders en hulpverleners loslaten. De belangrijkste boodschap: de persoon zelf moet kiezen om geholpen te worden. Pas dan vindt de echte transformatie plaats.
Nic nam zelf de beslissing om te kiezen voor het leven en te vechten. Daar veranderde alles. Voorheen wilden anderen dat hij afkickklinieken en ontwenningsprogramma’s volgde. Zelf wilde hij dat niet. Op zijn dieptepunt vond hij van binnen de kracht om te vechten en op te staan.
Nic leefde afhankelijk van anderen. De echte verandering kwam toen hij zelf de regie pakte en keuzes maakte voor zijn leven en gezondheid. Dat is wat ik herkende in mijn eigen ziekte- en herstelverleden. Toen ik de regie terugnam over mijn leven stopte het gevecht, en mijn lichaam kon zich resetten.
Misschien herken je een stukje van jezelf in dit verhaal en vind je het tijd voor verandering. Bij het eerste consult bespreken we je ziekte- en gezondheidsverleden en kijken we hoe we je herstel kunnen aanpakken.
Bel even op 06-34084825 om een afspraak te maken.
Tot ziens en hartelijke groet,
Wim Beek
Plan een vrijblijvend oriëntatiegesprek en ontdek wat er voor jou mogelijk is. Bel 06-34084825 voor een afspraak.
